Zico: brazylijska legenda futbolu, artysta piłki, ikona Flamengo

0

Arthur Antunes Coimbra, powszechnie znany jako Zico, to legendarny brazylijski piłkarz, który zyskał przydomek „Biały Pelé” za swoją wirtuozerię na boisku. Urodzony 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro, na początku marca 2024 roku obchodził 71. urodziny. Obecnie, od 2022 roku, pełni funkcję doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers, kontynuując swoją wieloletnią więź z tą drużyną. Jego niezwykła kariera obejmuje rekordowe 508 goli dla Flamengo oraz występy na trzech Mistrzostwach Świata, co ugruntowało jego pozycję jako jednego z najwybitniejszych piłkarzy w historii futbolu.

Zico, którego pełne imię i nazwisko to Arthur Antunes Coimbra, jest postacią, która na zawsze zapisała się w annałach światowego futbolu. Jego pseudonim stał się synonimem piłkarskiej wirtuozerii, a jego styl gry, kreatywność i skuteczność przyniosły mu miano „Białego Pelé”. Sam Pelé, ikona brazylijskiej piłki, wielokrotnie podkreślał, że Zico był graczem, który najbardziej zbliżył się do jego poziomu umiejętności. Kariera Zico to nie tylko pasmo sukcesów na boisku, ale także fascynująca podróż przez różne kultury i ligi, od gorącego Rio de Janeiro po japońskie boiska, gdzie do dziś cieszy się statusem lokalnej legendy.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 71 lat (na marzec 2024)
• Żona/Mąż: Brak danych
• Dzieci: Brak danych
• Zawód: Piłkarz, trener, doradca techniczny
• Główne osiągnięcie: Rekordowe 508 goli dla Flamengo, uznawany za jednego z najwybitniejszych piłkarzy w historii

Podstawowe informacje o Zico

Arthur Antunes Coimbra, znany światu jako Zico, przyszedł na świat 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro w Brazylii. W marcu 2026 roku będzie obchodził swoje 73. urodziny. Od 2022 roku Zico pełni ważną rolę doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers, kontynuując swoją długotrwałą relację z tym zespołem. Jego niezwykły styl gry, kreatywność i skuteczność na boisku sprawiły, że zyskał przydomek „Biały Pelé”. Sam Pelé, uważany za jednego z najlepszych piłkarzy wszech czasów, niejednokrotnie zaznaczał, że Zico był zawodnikiem, który najbardziej zbliżył się do jego poziomu umiejętności.

Życie osobiste i wczesne lata Zico

Słynny pseudonim „Zico” ma swoje korzenie w dzieciństwie piłkarza i ewoluował w rodzinie z coraz krótszych form jego imienia. Początkowo było to Arthurzinho (Mały Artur), które następnie przekształciło się w Arthurzico, a potem w Tuzico. Ostatecznie to jego kuzynka, Ermelinda „Linda” Rolim, nadała mu formę Zico, która przylgnęła do niego na całe życie. Pasja do futbolu była silnie zakorzeniona w jego rodzinie – jego starsi bracia, Antunes i Edu, również byli zawodowymi piłkarzami. Zico rozpoczął swoją piłkarską przygodę od gry w futsal na poziomie lokalnej drużyny Juventude. Jego talent został szybko dostrzeżony. W 1967 roku, gdy miał zaledwie 14 lat, miał odbyć testy w klubie América. Jednak po spektakularnym występie, podczas którego strzelił 9 goli w jednym meczu dla River Futebol Clube, został zauważony przez reportera radiowego Celso Garcię. To właśnie Garcia namówił ojca młodego Zico na umożliwienie mu testów w bardziej prestiżowym klubie Flamengo.

Kariera klubowa Zico

Kariera klubowa Zico jest bogata i pełna niezapomnianych momentów, które na zawsze wpisały się w historię futbolu. Jego droga do sławy nie była jednak pozbawiona wyzwań, a pierwsze lata wymagały od niego ogromnego wysiłku i determinacji.

Pierwszy okres we Flamengo (1971–1983)

W początkach swojej kariery we Flamengo, w latach 1971–1972, młody Zico musiał przejść niezwykle rygorystyczny program rozwoju mięśni oraz specjalną dietę, opracowaną przez José Roberto Francalacciego. Przyczyną tych intensywnych przygotowań była jego początkowa słabość fizyczna, która stanowiła przeszkodę w profesjonalnym futbolu. Po pokonaniu tych trudności, Zico stał się filarem drużyny, prowadząc Flamengo do najbardziej chwalebnych sukcesów w historii klubu. W latach 1971–1983, jego geniusz na boisku zaowocował zdobyciem Copa Libertadores w 1981 roku, triumfem w Pucharze Interkontynentalnym w tym samym roku, a także czterema tytułami mistrza Brazylii. Jest absolutnym rekordzistą Flamengo pod względem strzelonych bramek, zdobywając ich imponujące 508 w 731 meczach, co czyni go najlepszym strzelcem w historii tego klubu.

Transfer do Udinese (1983–1985)

W 1983 roku Zico przeniósł się do włoskiego klubu Udinese za kwotę 4 milionów dolarów. Ten transfer wywołał ogromne kontrowersje i protesty kibiców w Udine, którzy krzyczeli „Albo Zico, albo Austria”, gdy włoska federacja piłkarska (FIGC) początkowo blokowała jego przybycie. Pomimo tych przeszkód, Zico udowodnił swoją klasę. W swoim debiutanckim sezonie w Serie A (1983–84) strzelił 19 goli, ustępując jedynie Michelom Platiniemu o jedno trafienie, mimo że rozegrał o 4 mecze mniej z powodu kontuzji. Jego pobyt we Włoszech, choć krótki, był pełen dramatyzmu, nie tylko na boisku, ale także poza nim.

Powrót do Flamengo i kontuzja (1985)

Po powrocie do Flamengo w 1985 roku, kariera Zico została brutalnie przerwana przez poważną kontuzję kolana. Doznał jej po faulu Márcio Nunesa z Bangu, co na wiele miesięcy wykluczyło go z gry. Ta kontuzja miała znaczący wpływ na jego formę podczas Mistrzostw Świata w 1986 roku.

Kariera w Japonii (1991–)

W 1991 roku Zico przerwał emeryturę, aby dołączyć do japońskiego klubu Sumitomo Metals, który później przekształcił się w Kashima Antlers. Jego przybycie do Japonii miało ogromny wpływ na rozwój nowo powstałej J1 League. Pomógł on wypromować ligę, stając się lokalną legendą znaną jako „Bóg Futbolu”. Do dziś jego związek z Kashima Antlers jest silny, czego dowodem jest jego obecna rola doradcy technicznego w klubie.

Kariera reprezentacyjna Zico

Kariera Zico w reprezentacji Brazylii, choć naznaczona wielkimi sukcesami, jest również historią o niedosytku i potencjale, który mógł sięgnąć jeszcze wyżej.

Występy na Mistrzostwach Świata

Zico zadebiutował w reprezentacji Brazylii podczas kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku, strzelając decydującego gola przeciwko Argentynie. Paradoksalnie, brak powołania na same igrzyska w Monachium sprawił, że o mało nie porzucił futbolu. Mimo tego niepowodzenia, jego talent pozwolił mu wystąpić na trzech turniejach Mistrzostw Świata w latach 1978, 1982 i 1986. W 1978 roku zdobył z drużyną brązowy medal. Uznaje się go za najwybitniejszego brazylijskiego piłkarza, który nigdy nie wzniósł pucharu świata. Podczas Mundialu w 1978 roku doszło do kontrowersyjnej sytuacji, gdy sędzia Clive Thomas nie uznał jego gola głową przeciwko Szwecji, twierdząc, że zagwizdał koniec meczu, gdy piłka była jeszcze w powietrzu po rzucie rożnym. W ćwierćfinale Mundialu 1986 przeciwko Francji, wchodząc z ławki jako rezerwowy, Zico zmarnował rzut karny w regulaminowym czasie gry, co mogło przesądzić o awansie Brazylii.

Statystyki reprezentacyjne

Zico jest piątym najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Brazylii. W barwach „Canarinhos” zdobył 48 oficjalnych goli w 71 występach. Jego wpływ na grę reprezentacji, nawet bez zdobycia mistrzostwa świata, jest niezaprzeczalny.

Nagrody i osiągnięcia Zico

Zico jest postacią, której dokonania zostały wielokrotnie docenione na arenie międzynarodowej, co potwierdza jego status legendy futbolu. Jego wpływ wykracza poza same statystyki i tytuły, obejmując również uznanie ze strony ekspertów i kibiców na całym świecie.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia

W 1999 roku Zico zajął siódme miejsce w prestiżowym głosowaniu jury FIFA na Piłkarza Stulecia, co było znaczącym potwierdzeniem jego pozycji wśród największych legend sportu. W 2004 roku znalazł się na liście FIFA 100, opracowanej przez Pelé z okazji stulecia federacji, obejmującej najlepszych żyjących piłkarzy na świecie. Dwukrotnie, w latach 1981 i 1983, został uhonorowany tytułem Piłkarza Roku przez prestiżowy magazyn „World Soccer Magazine”. Szczególne uznanie dla jego wkładu w rozwój japońskiej piłki nożnej wyrażono poprzez postawienie pomnika na jego cześć przed stadionem Kashima Soccer Stadium w Japonii.

Styl gry i umiejętności Zico

Zico był uosobieniem klasycznej „dziesiątki” – rozgrywającym o niezrównanej wizji pola, który potrafił kreować grę w sposób, jaki niewielu potrafiło naśladować. Jego styl gry był synonimem elegancji, techniki i inteligencji boiskowej.

Był znany z popisowych podań bez patrzenia (no-look passes) oraz wyjątkowej techniki dryblingu, która często pozostawiała obrońców w tyle. Uznaje się go za jednego z najlepszych specjalistów od rzutów wolnych w historii futbolu, zdobywając z nich 101 goli, w tym 62 w meczach oficjalnych. Jego unikalna technika wykonywania rzutów wolnych, polegająca na mocnym wychyleniu ciała do tyłu, była trudna do odczytania dla bramkarzy. Mimo że był prawonożny, Zico potrafił grać obiema nogami z niemal taką samą precyzją, co czyniło go niezwykle nieprzewidywalnym dla obrońców i pozwalało mu skutecznie operować na wielu pozycjach ofensywnych. Jego wszechstronność i technika uczyniły go prawdziwym mistrzem gry.

Kariera trenerska i administracyjna Zico

Po zakończeniu bogatej kariery piłkarskiej, Zico rozpoczął nowy rozdział, angażując się w pracę trenerską i administracyjną, gdzie również odnosił znaczące sukcesy.

Najważniejsze osiągnięcia trenerskie

Jako trener, Zico zdobył Puchar Azji z reprezentacją Japonii w 2004 roku, a następnie poprowadził drużynę na Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006 roku. Jego praca trenerska objęła również prowadzenie tureckiego klubu Fenerbahçe, z którym w sezonie 2007–08 dotarł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, co stanowiło historyczne osiągnięcie dla tego klubu. Zico miał również okazję sprawdzić się w roli administratora, pełniąc przez około rok funkcję Ministra Sportu w Brazylii w rządzie prezydenta Fernando Collora de Mello. W tym okresie wprowadził istotne przepisy dotyczące biznesowej strony funkcjonowania klubów sportowych, co świadczy o jego zaangażowaniu w rozwój brazylijskiego sportu.

Kontrowersje związane z Zico

Życie i kariera Zico, jak wielu wielkich sportowców, nie były wolne od kontrowersji, które rzucały cień na jego spektakularne osiągnięcia.

Podczas gry w Udinese we Włoszech, Zico został oskarżony przez tamtejsze organy podatkowe o uchylanie się od płacenia podatków. Ta sytuacja przyspieszyła jego decyzję o powrocie do Brazylii w 1985 roku, choć szczegóły tej sprawy pozostają przedmiotem dyskusji. Inną, bardziej sportową kontrowersją, była sytuacja z ćwierćfinału Mundialu 1986 przeciwko Francji. Wchodząc z ławki jako rezerwowy, Zico zmarnował rzut karny w regulaminowym czasie gry, co mogło mieć kluczowe znaczenie dla dalszych losów meczu i awansu Brazylii. Te wydarzenia pokazują, że nawet ikony sportu mają swoje trudne momenty i stają w obliczu wyzwań poza boiskiem.

Ciekawostki z życia Zico

Życie Zico obfituje w barwne anegdoty i wydarzenia, które podkreślają jego wyjątkowość i wpływ na kulturę, nie tylko sportową.

Jedną z ciekawszych historii jest fakt, że brazylijski piosenkarz Jorge Ben Jor napisał na jego cześć piosenkę zatytułowaną „Camisa 10 da Gávea”. Utwór ten pomógł zbudować mistyczną otoczkę wokół numeru 10 w klubie Flamengo, który stał się symbolem geniuszu i talentu. Zico zapisał się również w historii japońskiej piłki nożnej, będąc autorem hat-tricka w meczu otwarcia profesjonalnej ligi J.League. Jego Kashima Antlers pokonały wówczas Nagoya Grampus 5:0, co było spektakularnym początkiem jego japońskiej przygody. Jego wpływ na rozwój japońskiej piłki nożnej jest tak znaczący, że do dziś jest tam postacią kultową i obiektem wielkiego szacunku.

Podsumowując, Arthur Antunes Coimbra, znany jako Zico, pozostaje jedną z najbardziej inspirujących postaci w historii futbolu. Jego wirtuozeria, determinacja i wpływ na rozwój piłki nożnej, zarówno jako zawodnika, trenera, jak i ambasadora sportu, na zawsze odcisnęły swoje piętno na świecie sportu. Zico jest symbolem talentu, pracowitości i pasji, który stał się wzorem dla pokoleń piłkarzy i fanów na całym świecie.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Zico_(footballer)